گریه های بد شگونم خبر از خبر بد می داد  ،با آرزوی دیدنت ، با آرزو درد دل می کردم

به یاد حرف قدیمیها (گرگر خوشی یا مرگ با درویشی) آنقدر برایت گریه کردم تا مُردی 

دست عقاقی کوتاه - و تلفن ....

مهتاب  جاده را  ، تا انتها آبستن نور کرد -

پُک پُک - حلقه حلقه گردن روزگار و نبودت شاید اینبار بیشتر از وقت قبلی شده است ،

دایی ... فـــنـــدکت ؟؟؟

برای اولین بار برای خودم دعا کردم : خدایا صبرم بده

21/2/91 -این روزها ناخوش احوال از دست دادن دایی عزیزم هستم.

برای طعم لبهایت

ریلکس اکالیپتوس را هزار خریدم

انگار که تورم از زیر بوته به عمل آمده

و تو هم

انگار که نه انگار

خودت را به کوچۀ شهید علی چپ می زنی

باران بهانۀ خوبیست برای شانه هایت

  به نادیده گرفتن اشکهایم –صلوات

25فروردین1391

امسال را مرور کنیم که چگونه گذشت  ، خوبیها و بدیهایمان را سبک و

سنگین کنیم ، برای سال نو برنامه ریزی کنیم ، مثل هر سال  ،ولی اینبار

طبق برنامه ریزی عمل کنیم.

بهترینها را برایتان آرزو می کنم.

***

تا اطلاع ثانوی چشمهایش بسته بود ، اصرار نکردم نگاه کند  ،

کرکره پائین بود و نوشته ای آویزان:

«حتی شما دوست عزیز»

ونوس مرداسی

عشق تو را 10 سال جوانتر می کند

و جدایی 20 سال پیرتر ،

پس 30 سال عاشق باش ،

تا 40 ساله ای به نظر برسی در 50 سالگی

و در 60 سالگی فکر جدایی را از سرت بیرون کن،

تا در 70 سالگیت شیرین ترین خاطراتت را مرور کنی 

و اینگونه است که در 80 سالگی اسوۀ  عاشقی می شوی .

ونوس

کنار ظهور زرتشت

پس از فارغ شدن

به من فرصت التماس کردن بده ، نیاید روزی که بدون التماس کردنت و

 طلب مغفرت از دنیا بروم.

خدا  , از پشت ابرهای آبستن 

میان لفظ باران

به زیر چتر عشق - هنوز هم پیدا بود ؛

همان لحظه که دل لغزید /

صدا لرزید 

و

چشمش به سان رخ  ، صراط المستقیم من را خجالت داد .

در این تاریکی ابری

مبهوت هبوطش از آسمان بودم

که رازش را -

نفهمیدم  چرا باران بدون وقت قبلی -

می بارد و من را

غرق احساسش می کند.

14/8/90 ونوس مرداسی